فصلنامه پژوهشی خون

چکیده
سابقه و هدف 
یکی از عوارضی که می‌تواند به دنبال تجمع و رسوب آهن در سیستم عصبی به واسطه تزریق خون مکرر در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور رخ دهد، اختلال در میزان شنوایی این افراد می‌باشد. به این دلیل در این مطالعه سعی شده است که به بررسی ارتباط بین سطح فریتین سرم و سن با اختلالات شنوایی در بیماران بتا تالاسمی ماژور شهر یاسوج پرداخته شود. 
مواد و روش‌ها
در این مطالعه مقطعی توصیفی - تحلیلی، 96 بیمار مبتلا به بتا تالاسمی ماژور شهر یاسوج طی سال‌های 1404-1403 از نظر مشکلات شنوایی بررسـی شـدند. پس از جمع‌آوری اطلاعات دموگرافی، آزمایشگاهی و ادیومتری بیماران، نتایج با استفاده از نرم‌افزار آماری 27 SPSS و استفاده از آزمون‌های آماری کای‌دو ، t-test ، من‌ویتنی و کروسکال والیس در سطح معنادار 0.05 >p مورد تجریه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها
در این مطالعه، میانگین سنی بیماران 9/25 ± 25/27 سال بود و فراوانی اختلالات شنوایی در آن‌ها 10/42 درصد (n=10) به دست آمد. فراوانی اختلال حسی عصبی 90 درصد (n=9) و نوع آمیخته 10 درصد (n=1) بود. 50 درصد (n=5) بیماران دارای اختلال خفیف، 10 درصد (n=1) دارای اختلال متوسط و 40 درصد اختلال شدید (n=4) داشتند. 51% بیماران دفروکسامین و دفرازیروکس را به طور هم‌زمان مصرف می‌کردند. نتایج نشان داد که بین سن و اختلالات شنوایی ارتباط معناداری وجود دارد (p=0/04) ولی بین اختلالات شنوایی با سطح فریتین ارتباط معناداری دیده نشد.
 نتیجه گیری            
ارتباط سن و اختلال شنوایی حاوی پیام بالینی مهمی است که بیماران مسن‌تر مبتلا به تالاسمی ماژور یک گروه پرخطر برای اختلالات شنوایی هستند. این موضوع لزوم اجرای یک دستورالعمل پایش منظم و مادام‌العمر شنوایی را که با افزایش سن بیماران تکرار و تشدید می‌شود، ایجاب می‌کند.