فصلنامه پژوهشی خون

چکیده
سابقه و هدف 
تزریق گلبول قرمز (RBC) یکی از مداخلات حیاتی در پزشکی است، مصرف نابه‌جا می‌تواند با افزایش عوارض، طولانی‌تر شدن زمان بستری و افزایش هزینه‌های سلامت همراه باشد. هدف این مطالعه بررسی اندیکاسیون‌های تزریق RBC و میزان انطباق آن‌ها با دستورالعمل‌های بین‌المللی در بیماران بستری بود.
مواد و روش‌ها
این پژوهش مقطعی و گذشته‌نگر بر روی پرونده ۲۰۱ بیمار بستری که طی یک سال در دو بیمارستان آموزشی دانشگاهی حداقل یک واحد RBC دریافت کرده بودند، انجام شد. داده‌ها شامل ویژگی‌های دموگرافیک، تشخیص اولیه بیماری، سطح هموگلوبین قبل از تزریق، اندیکاسیون ثبت‌شده و تعداد واحدهای تزریق ‌شده بود. انطباق با راهنمای AABB و سایر منابع معتبر ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار 22 SPSS و آزمون‌های کای‌دو و ANOVA با سطح معناداری 0.05 >p انجام گرفت. 
یافته‌ها
میانگین سن بیماران 21/13 ± 56/94 سال بود و 52/7% مرد بودند. در 78/6% موارد، تزریق RBC مطابق دستورالعمل‌ها و در 4/21% موارد نابه‌جا بود. بیشترین اندیکاسیون، آنمی علامت‌دار (22/9%) و بیشترین تزریق نابه‌جا در بیماران جراحی (46/9%) مشاهده شد (0/001 >p). بین سطح هموگلوبین پیش از تزریق و احتمال تزریق نابه‌جا ارتباط معنادار وجود داشت (0/01 =p)؛ به ‌طوری که در سطح هموگلوبین بیش از g/dL 10، تمام تزریق‌ها نابه‌جا بودند. بیشترین فراوانی تعداد واحد تزریق شده، دو واحد بود.
نتیجه گیری            
اگرچه اکثریت تزریق‌های RBC مناسب بودند، اما میزان قابل توجهی تزریق نامناسب، به‌ ویژه در بیماران بـا هموگلوبین بالا و در بخش‌های جراحی وجود داشت. اجرای برنامه‌های مدیریت خون بیمار (PBM)، آموزش هدفمند و پایش مستمر می‌تواند به بهبود مصرف فرآورده‌های خونی و پیامد بیماران کمک کند.