جلد 23، شماره 3 - ( پائیز 1405 )                   جلد 23 شماره 3 صفحات 240-232 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.AJUMS.REC.1404.467

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Keikhaei Dehdezy B, Ghanbari Merdasi F, Farhadi Kia A, Salehi Kahyesh R, Keikhaei Dehdezi A, Mafakher L et al . Homozygous Hemoglobin Constant Spring Presenting in Adulthood: A Rare Familial Case from Iran. , bloodj. 2026; 23 (3) :232-240
URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1648-fa.html
کیخایی دهدزی بیژن، قنبری مرداسی فریده، فرهادی کیا آرتا، صالحی کهیش رویا، کیخایی دهدزی علی، مفاخر لادن و همکاران.. هموگلوبین کنستانت اسپرینگ هموزیگوت با تظاهر در بزرگسالی: گزارش یک مورد نادر خانوادگی از ایران. ، فصلنامه پژوهشی خون. 1405; 23 (3) :232-240

URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1648-fa.html


استادیار مرکز تحقیقات تالاسمی و هموگلوبینوپاتی ـ پژوهشکده سلامت دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز
چکیده:   (1 مشاهده)
چکیده
سابقه و هدف 
هموگلوبین کنستانت اسپرینگ (HbCS)، یک نوع آلفا-تالاسمی غیر حذفی غیر متداول ناشی از جهش نقطه‌ای در کدون خاتمه ژنHbA2 (c.427T>C)  است که منجر به تولید یک زنجیره نادر، ناپایدار و با طول ۱۷۳ اسید آمینه می‌شود. این ناپایداری سبب همولیز مزمن و اریتروپوئز ناکارآمد می‌گردد. اغلب موارد گزارش ‌شده به صورت هتروزیگوت یا هتروزیگوت مرکب هستند؛ در حالی که فرم هموزیگوت بسیار نادر بوده و بر اساس متون کلاسیک، با تظاهرات بالینی شدید، کم‌خونی وابسته به تزریق خون و عوارض زودرس در دوران نوزادی یا اوایل کودکی همراه است. هدف این مطالعه، معرفی نخستین مورد خانوادگیHbCS  هموزیگوت با تظاهر دیرهنگام و فنوتیپ بالینی خفیف تا متوسط در دو نسل از یک خانواده در ایران بود.
مورد
در یک مطالعه گزارش مورد، دو بیمار بزرگسال شامل یک پدر ۷۲ ساله و پسر ۴۷ ساله‌ وی که با خستگی طولانی‌ مدت و اسپلنومگالی مراجعه کرده بودند، را مورد بررسی قرار دادیم. ارزیابی‌های هماتولوژیک، الکتروفورز هموگلوبین و بررسی‌های مولکولی شامل gap-PCR برای حذف‌های شایع آلفا و تعیین توالی مستقیم DNA (Sanger sequencing) ژن‌های گلوبین انجام شد. 
یافته‌ها
بررسی‌های هماتولوژیک نشان‌ دهنده کم‌ خونی میکروسیتیک هیپوکروم خفیف بود. هموگلوبین پدر و پسر به ترتیب g/dL 11/5 و g/dL 11/2 و مقادیر MCV به ترتیب 77/8 و 78/8 فمتولیتر بود. الکتروفورز هموگلوبین کسر HbCS را 4/7 % در پدر و 5/8 % در پسر نشان داد. پدر به دلیل اسپلنومگالی علامت‌دار تحت اسپلنکتومی موفق قرار گرفت. آنالیز توالی‌‌یابی، جهش هموزیگوت (p.Ter143Glnext*31) c.427T>C را در ژن HbA2 در هر دو بیمار بدون جهش هم زمان در ژن بتا-گلوبین تأیید کرد. علاوه بر این، پلی‌مورفیسم XmnI به صورت هتروزیگوت شناسایی شد.
نتیجه گیری            
این گزارش نشان می‌دهد که HbCS هموزیگوت لزوماً با بیماری شدید و ناتوان‌کننده دوران کودکی همراه نیست و ممکن است با سیر بالینی ملایم تا سنین کهنسالی ناشناخته باقی بماند. از آن جا که این واریانت اغلب به دلیل هم‌پوشانی الکتروفورتیک ممکن است به اشتباه کم‌ خونی فقر آهن تفسیر شود، انجام آزمایش‌های مولکولی ژن‌های آلفا-گلوبین در بیماران مبتلا به کم‌خونی میکروسیتیک و اسپلنومگالی با علت ناشناخته، به‌ ویژه در مناطق با شیوع بالای ازدواج‌های فامیلی، ضروری است. تشخیص دقیق مولکولی نقشی کلیدی در بهینه‌سازی درمان، غربالگری آبشاری اعضای خانواده و مشاوره ژنتیک پیش از تولد ایفا می‌کند.
متن کامل [PDF 768 kb]   (1 دریافت)    
نوع مطالعه: گزارش مورد | موضوع مقاله: هماتولوژي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به فصلنامه پژوهشی خون می‌باشد.

طراحی و برنامه نویسی: یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Journal of Iranian Blood Transfusion

Designed & Developed by: Yektaweb