[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: آرشيو مقالات :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: جلد 16، شماره 1 - ( بهار 1398 ) ::
جلد 16 شماره 1 صفحات 24-31 برگشت به فهرست نسخه ها
تغییرات بیان گیرنده کموکاینی CCR5 در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد با تمایز منوسیتی بعد از شیمی درمانی
زینت یزدانی، زهرا موسوی، نرگس قاسمی مهر، دکتر احمد فاطمی، دکتر علیرضا فارسی نژاد، دکتر غلام حسین حسن شاهی
استاد مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی پژوهشکده علوم پایه، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان
واژه‌های کلیدی: لوسمی میلوئید حاد، شیمی درمانی، منوسیت‌ها، تومورها
متن کامل [PDF 551 kb]   (143 دریافت)     |   چکیده (HTML)  (717 مشاهده)
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: هماتولوژي
انتشار: ۱۳۹۸/۱/۱۹
متن کامل:   (112 مشاهده)
تغییرات بیان گیرنده کموکاینی CCR5 در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد
با تمایز منوسیتی بعد از شیمی درمانی
 
زینت یزدانی1، زهرا موسوی2، نرگس قاسمی مهر1، احمد فاطمی3، علیرضا فارسی نژاد3، غلامحسین حسن شاهی4
 
 
چکیده
سابقه و هدف
لوسمی میلوئیدی حاد یک سرطان ناهمگن است که از طریق مکانیسم­های مختلف پاتولوژیک ایجاد می­شود. سلول­های سرطانی، سیستم کموکاین را دستخوش تغییر می­نمایند. گیرنده CCR5 ، اثر غیر مستقیمی بر پیشرفت سرطان توسط کنترل پاسخ ایمنی علیه تومور دارد. این گیرنده می­تواند رشد تومور را تسریع و در متاستاز آن نقش به سزایی ایفا کند. در تحقیق حاضر برآن شدیم تا با بررسی گیرنده CCR5 در بیماران AML بعد از شیمی درمانی مرحله اول، تا حدودی به بررسی نقش احتمالی این رسپتور بپردازیم.
مواد و روش‌ها
این مطالعه مورد ـ شاهدی در سال 1397-1396 در دانشگاه علوم پزشکی کرمان انجام شد. 25 بیمار مبتلا به AML با تمایز منوسیتی، پس از شیمی درمانی مرحله اول (هفته چهارم پس از شیمی درمانی) و بعد از بررسی لام خون محیطی و تائید عدم وجود بلاست، توسط فلوسیتومتری برای بیان گیرنده کموکاینی CCR5 بر جمعیت لکوسیت­های خون محیطی با گروه کنترل سالم مقایسه شدند. یافته‌ها توسط آزمون t دو نمونه‌ای مستقل و 22 SPSS تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها
مطالعه حاضر نشان داد که میانگین بیان گیرنده CCR-5 در گروه بیماران بعد از شیمی درمانی(26/0 ± 04/1) مشابه با گروه کنترل سالم(16/0 ± 04/1) بوده است و تفاوت معنا­داری بین این دو گروه وجود نداشت.
نتیجه گیری
شیمی درمانی سبب شده است که بیان گیرنده CCR5 در حالت پایه­ خود در مقایسه با گروه کنترل سالم قرار گیرد. می­توان سایر محورهای کموکاین و گیرنده­های آن­ها را مورد بررسی قرار داد تا پی ببریم کدام یک نقش به سزایی در عود بیماران خواهد داشت.
کلمات کلیدی: لوسمی میلوئید حاد، شیمی درمانی، منوسیت‌ها، تومورها
 
 
 
 
 
 
 
 
 
تاریخ دریافت: 2 /5/97
تاریخ پذیرش: 17/6/97
 

1- کارشناس ارشد خون‌شناسی آزمایشگاهی و بانک خون ـ دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان ـ کرمان ـ ایران
2- کارشناس ارشد خون‌شناسی آزمایشگاهی و بانک خون ـ دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان و مربی دانشکده علوم پزشکی ایرانشهر ـ ایرانشهر ـ ایران
3- PhD خون‌شناسی آزمایشگاهی و بانک خون ـ استادیار دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمان ـ کرمان ـ ایران
4- مؤلف مسئول: PhD خون‌شناسی آزمایشگاهی و بانک خون ـ استاد مرکز تحقیقات پزشکی مولکولی پژوهشکده علوم پایه، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان ـ بلوار امام علـی(ع) ـ رفسنجان ـ ایران ـ کدپستی: 7717933777
 

مقدمه
    بیماری لوسمی میلوئیدی حاد(AML : Acute Myeloid Leukemia)، شایع­ترین لوسمی حاد دوران بزرگسالی است. اکثر بیماران مبتلا به AML می­میرند، حتی دوزهای بالای شیمی درمانی و پیوند سلول­های بنیادی آلوژنیک برای جلوگیری از عود این بیماری، اغلب موارد با شکست مواجه می­شود(1).
    همکاری کموکاین­ها و گیرنده­های آن­ها؛ برای مهاجرت لکوسیت­ها به مناطق التهابی ضروری است (2). بنابراین منطقی است که نقش اساسی در شروع، پیشرفت، مهاجرت و بقای تومور داشته باشند(3). مطالعه‌های متعددی نشان داده است که سلول­های سرطانی، سیستم کموکاین را دستخوش تغییر می­نمایند؛ در نتیجه سبب مقاومت به درمان، افزایش طول درمان AML ، افزایش عوارض مربوط به درمان و مطلوب نبودن نتایج درمان AML می‌شوند(4، 1).
    عامل حضور بالای ماکروفاژهای وابسته به تومور (TAM: Tumor Associated Macrophage)، کموکاین‌های CCL2 و CCL5 می‌باشد، این دو کموکاین در محیط تومور سبب افزایش بیان فاکتور آنژیوژنز(VEGF: Vascular endothelial growth factor) می‌شوند(6، 5). اکثر کموکاین‌ها و رسپتورهای آن‌ها در سرطان فعال می‌شوند، یکی از این کموکاین‌ها و رسپتورهای آن CCL5 و گیرنده CCR5 است(7، 2). گیرنده CCR5 ، در پاتوژنز بیماری‌های مختلف مثل آترواسکلروز و مالتیپل اسکلروزیس و بسیاری از بیماری‌های دیگر نقش دارد(8).   
    گیرنده CCR5  عبور و مرور سلول­های لنفوئیدی مانند لنفوسیت­های اجرایی و خاطره Th1 و سلول­های رده میلوئیدی(مثل منوسیت­ها، ماکروفاژها،NK cells ، سلول‌های نابالغ دندریتیک) را تنظیم می‌کند. هم‌چنین سلول­های T تنظیمی این رسپتور را بیان می­کنند(9، 1). گیرنده CCR5 نیز اثر غیر مستقیمی بر پیشرفت سرطان؛ توسط کنترل پاسخ ایمنی علیه تومور دارد. این گیرنده می­تواند رشد تومور را تسریع و در متاستاز تومور نقش به سزایی ایفا کند. هم‌ چنین اثبات شده است که آنتاگونیست­های گیرندهCCR5  رشد تومور را مهار می‌کنند(10، 9). بیان گیرنده CCR5 در سلول­های استرومال و سلول­های هماتوپوئتیک، در متاستاز تومور نقش دارند(2). از آن جا که CCL5 و گیرنده آن در سرطان­زایی و پیشرفت تومورنقش دارند، بنابراین ممکن است این محور کموکاین ـ  رسپتور هدفی برای توسعه ترکیبات ضد سرطان باشد(12، 11).
    بنابراین با توجه به نقش شبکه کموکاینی در پاتوژنز AML، در تحقیق حاضر بر آن شدیم تا با بررسی گیرنده CCR5  در AML، با تکیه بر اندازه‌گیری سطح آن بر سطح گلبول­های سفید خون بیماران AML  بعد از مرحله اول شیمی درمانی و این که بیان این گیرنده در پاسخ به شیمی درمانی تغییر می­کند یا خیر، تا حدودی به بررسی نقش احتمالی این کموکاین رسپتور بپردازیم.
 
مواد و روش‌ها
    این مطالعه مورد ـ شاهدی، مقطعی در سال 1397-1396 در دانشگاه علوم پزشکی کرمان بر روی 25 بیمار با میانگین سنی 7/4 ± 45/41 سال که به بخش آنکولوژی بیمارستان شهید باهنر کرمان مراجعه کرده بودند و طبق یافته­های بالینی و آزمایشگاهی تشخیص AML داشتند، انجام شد. نمونه­های تهیه شده از بیماران طبق طبقه‌بندی (FAB: French-American British) مورد ارزیابی ویژگی‌های مورفولوژی، ایمونوفنوتایپینگ و رنگ­آمیزی سیتوشیمی قرار داده شدند  و بر اساس این یافته­ها، تشخیص AML و نوع آن داده شد. لام مغز استخوان بیماران قبل از شیمی درمانی و بعد از شیمی درمانی مرحله اول (هفته چهارم پس از شیمی درمانی)، بررسی شد و درصد بلاست تعیین گردید(جدول 1). بیمارانی که سیر شیمی درمانی متفاوت داشتند و علاوه بر روند مرسوم 3+7، داروی شیمی درمانی دیگری نیز دریافت کردند از این مطالعه حذف شدند. با اخذ رضایت‌نامه از بیماران، متعاقب شیمی درمانی مرحله اول(شیمی درمانی مرسوم 3+7)، در هفته چهارم پس از شیمی درمانی که شمارش گلبول­های سفید در خون محیطی به حد طبیعی رسیدند، 2 میلی‌لیتر خون در لوله­ حاوی ضد انعقادEDTA تهیه شد.
 

جدول 1: مشخصات دموگرافی و بررسی‌های آزمایشگاهی گروه بیمار و گروه کنترل سالم
 
  سن
(Mean ± SEM)
جنس M4/M5 درصد بلاست در مغز استخوانD
(Mean ± SEM)
درصد بلاست در مغز استخوان*
(Mean ± SEM)
شمارش گلبول‌های سفید در خون محیطی
(Mean ± SEM)
بیمار 7/4 ± 45/41 12 مرد 9/16 8/5 ± 47 2/1 ± 90/7 1158 ± 8360*
13 زن
کنترل 2/3 ± 40 10 مرد - - - 936 ± 8050
سالم 15 زن

 
 
Δ قبل از شیمی درمانی
* بعد از شیمی درمانی مرحله اول ( هفته چهارم پس از شیمی درمانی)
    لام خون محیطی برای هر بیمار تهیه شد و از نظر عدم وجود بلاست بررسی گردید. هم‌چنین لام مغز استخوان بیماران در این مرحله  بررسی و درصد بلاست تعیین شد. از 25 فرد سالم که از نظر سن و جنس با بیماران یکسان‌سازی شدند، به عنوان گروه کنترل نیز استفاده شد. نمونه‌گیری با رعایت موارد و اصول اخلاقی طبق اساسنامه­ دانشگاه و با اخذ رضایت از بیماران انجام شد. این پژوهش با شمارهIR.KMU.REC.1395.598  در کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی کرمان در پژوهش مورد تصویب قرار گرفته است. 
 
بررسی مارکر سطح سلولی CCR5 با فلوسیتومتری:
     آنتی‌بادی مورد مطالعه PE conjugated anti-CD195 (آمریکا، BD) خریداری شد.
    نمونه­های تهیه شده در ضدانعقاد EDTA به آزمایشگاه مغز استخوان بیمارستان باهنر انتقال داده شدند. مقدار 50 میکرولیتر از این خون با 5 میکرولیتر از Anti-CD195 (CCR5) کونژوگه شده با فیکواریترین(PE) مخلوط و به مدت نیم ساعت در دمای یخچال نگهداری شد و پس از آن برای لیز گلبول­های قرمز از محلول لیز، مارک داکو ساخت کشور هلند طبق دستورالعمل زیر انجام شد:
    100 میکرولیتر محلول شمارهA  (فیکساتور) ترکیب و به مدت 10 دقیقه در دمای اتاق و در تاریکی انکوبه شد و پس از آن با 1000 میکرولیتر از محلول شماره B (محلول لیز گلبول­های قرمز، حاوی آمونیوم کلراید، پتاسیم کربنات، اتیلن دیامین تترا استیک اسید) ترکیب و به مدت 20 دقیقه در دمای اتاق و در تاریکی انکوبه شد و پس از آن نمونه­ها با دستگاه فلوسایتومتری Partec مدل PAS ساخت کشور آلمان خوانده شد و بیان گیرندهCCR5  در 10000 سلول جمعیت کل گلبول­های سفید بررسی گردید. هم زمان از ایزوتایپ کنترل جهت حذف اتصالات غیر اختصاصی نیز استفاده شد و داده‌های حاصل با نرم‌افزار فلومکس تحلیل گردیدند.
 
آنالیزهای آماری:
    نتایج حاصل توسط نرم‌افزار SPSS ورژن 22 تجزیه و تحلیل شد. مبنای اصلی آنالیز داده‌ها بر اساس آزمون تی- دو نمونه‌ای مستقل(two independent samples t-test) بود. در صورت 05/0 p< ، اختلاف بین گروه‌های مورد مقایسه معنادار در نظر گرفته شد.
 
یافته‌ها
    در این مطالعه تعداد 25 بیمار مبتلا به AML با تمایز منوسیتی، مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سلول­های بلاست در خون محیطی این افراد در زمان تشخیص بیماری، 76/28 ± 45/46 بود و بعد از مرحله اول شیمی درمانی رایج(3+7)، هفته چهارم بعد از شیمی درمانی که شمارش سلول­ها به حالت طبیعی برمی‌گردد، با بررسی لام خون محیطی این افراد مشاهده شد که سلول بلاستی در خون محیطی آن‌ها یافت نشده و جمعیت لکوسیت­ها طبیعی گردیده است. اگر بعد از شیمی درمانی کمتر از 5% بلاست در مغز استخوان بیماران یافت شود  بیمار پاسخ کامل، اگر بین20% - 5% سلول بلاست مشاهده شود، پاسخ نسبی و اگر بیش از 20% سلول بلاست مشاهده شود، بدون پاسخ به درمان می­باشد که بر این اساس کلیه بیماران مورد مطالعه در این تحقیق پاسخ نسبی به درمان داشته­اند.
    نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میانگین بیان گیرنده CCR-5 در گروه بیماران بعد از شیمی درمانی در مقایسه با گروه کنترل سالم تغییری نکرده است و تفاوت معناداری وجود نداشته است(شکل 1)(جدول 2)(نمودار 1).
 
 
 
شکل 1: بیان گیرنده CCR5 توسط لکوسیت­های خون محیطی. سلول­ها با PE-conjugated MAb CCR5 رنگ آمیزی و توسط فلوسایتومتری تجزیه و تحلیل شدند. کل جمعیت لکوسیت­ها جداسازی شدند. هیستوگرام نشان دهنده فلورسانس PE است، با استفاده ازisotype-matched murine MAb  به عنوان کنترل منفی (A)، نمونه یک کنترل سالم (B)، نمونه یک بیمار بعد از مرحله اول شیمی درمانی (هفته چهارم پس از شیمی درمانی)(C). منطقه R1 جمعیت لکوسیت­ها را نشان می­دهد و RN2 منطقه­ی سلول­های بیان کننده گیرنده CCR5 را نشان می­دهد.


جدول 2: بیان گیرنده CCR5 در گروه کنترل سالم و بیمار توسط فلوسیتومتری
 
گروه مورد مطالعه کنترل سالم گره بیمار بعد از مرحله اول شیمی درمانی
حجم نمونه 25 25
بیان گیرنده CCR5 16/0 ± 04/1 26/0 ± 04/1









 
نمودار 1: مقایسه میانگین میزان بیان گیرنده  CCR-5در لکوسیت‌های بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد با تمایز منوسیتی بعد از مرحله اول شیمی درمانی و گروه کنترل سالم. مقایسه بین دو گروه نشان داد که تفاوت معنا­داری بین آن­ها وجود ندارد.
 
بحث
    نتایج این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد با تمایز منوسیتی، افزایش معناداری در بیان گیرندهCCR5 ، بعد از مرحله اول شیمی درمانی نشان نداده­اند و میزان بیان این گیرنده در بیماران پس از شیمی درمانی مرحله اول با گروه کنترل سالم مشابه بوده است. شاید این یک نتیجه مطلوب در شیمی درمانی می­باشد و این که شیمی درمانی سبب می­شود تا این گیرنده­ کموکاینی افزایش چندانی نداشته تا سبب بدخیم شدن بیماری شود. برخی از کموکاین­ها به همراه گیرنده خود در پاتوژنز بیماری AML نقش دارند(13). یکی از این کموکاین­ها و گیرنده آن‌ها CCR5/CCL5 می­باشد، این محور در سلول‌های بلاست لوسمی بیماران مبتلا به AML افزایش می­یابد(14).
 
بیمار بعد از مرحله شیمی درمانی               کنترل سالم
00/2
 
50/1
 
00/1
 
50/0
 
00/0
Text Box: بیان CCR5(درصد)      در تـلاش‌هـای اخیـر، نشـان داده شـــده اسـت که
سلول‌های سرکوبگر گرانولیسیتیک و مونوسیتیک مشتق میلوئیدی موشی مقدار بالایی از لیگاندهای CCR5 شامل؛ CCL3، CCL4 و CCL5 تولید می­کنند، که همه آن‌ها مسئول جمع‌آوری سلول­های T تنظیمی هستند. کمبود CCR5 باعث کاهش شدید آن‌ها می­شود، که بخش مهمی از CCR5 را در کنترل واکنش‌های ایمنی ضد تومور نشان می­دهد. بنابراین، مهاجرت سلول­های T تنظیمی به سمت ساختار ریز محیط تومور، در طی توسعه تومور توسط محور CCL5-CCR5 صورت می­گیرد(9).
    شاید بتوان سلول­های میلوئید سرکوب کننده ایمنی (IMC: Immunosuppressive myeloid cells) را به عنوان تنظیم­گر منفی ایمنی علیه تومور تعریف کرد. محور CCL5/CCR5 در تومورژنسیس، پیش­سازهای سلولی در مغز استخوان را به سمت سلول­های IMC رده گرانولوسیتی و مونوسیتی پیش می­برد و این سلول­ها خود سبب افزایش سلول­های T تنظیمی می­شوند و متعاقباً سلول­های T تنظیمی، سلول­های TCD8+  را که نقش بالقوه­ای در مبارزه با سلول­های توموری بازی می­کنند کاهش می­دهند. اگر چه تاکنون مطالعه­ای بر روی نقش این محور کموکاین ـ رسپتوی در AML انجام نگردیده است ولی در راستای این قاعده در سال 2017، یی‌بان و همکارانش پژوهشی را بر­­ روی بیماران مبتلا به سرطان سینه انجام دادند. این پژوهشگران توسط پارتیکل­هایی که سبب خاموش شدن ژن CCL5 می­شود، CCL5 در مغز استخوان را مورد هدف قرار دادند و هم چنین از آنتاگونیست Maraviroc به عنوان مهارکننده گیرنده CCR5  استفاده کردند که منجر به کاهش چشمگیر سلول­های IMC شد. بنابراین بر این اساس مطالعه‌ها نشان داده است که هدف قرار دادن محور CCL5/CCR5، اثر درمانی بالقوه­ای در سرطان سینه دارد(14).
    در مطالعه‌ای دیگر در سال 2017، زی‌ جی و همکاران اثر maraviroc بر روی سلول­های لوسمی لنفوئید حاد را مورد مطالعه قرار دادند. نتایج این پژوهش نشان داد که آنتاگونیست گیرندهCCR5 ، به طور چشمگیری رشد سلول­های لوسمی لنفوئید حاد رده سلولی SUP_B15 را مهار و سبب آپوپتوز این سلول‌ها شد. این آنتاگونیست، سیگنالینگ فعال شده توسط CCR5، یعنی JAK1، JAK2 و STAT3 را مهار و در نتیجه سبب مهار رشد سلول­های توموری SUP_B15 که به موش­های فاقد تیموس پیوند زده­اند می­شود. این مطالعه نشان داد که maraviroc به عنوان مهارگر گیرنده CCR5 می­تواند یک راه درمانی برای بیماران مبتلا به لوسمی لنفوئید حاد باشد(10).
    گیرنده CCR5 علاوه بر CCL5 به کموکاین­های CCL4 و CCL3 نیز متصل می­شود(15). ­در طی مطالعه­ای کویچی تاکاهاشی و همکاران، مارکرهای CCL4 و CCL3 در بیماران مبتلا به لنفوم منتشر سلول B بزرگ(DLBCL : diffuse larg B cell lymphoma) را بعد از شیمی درمانی مورد بررسی قرار دادند. سطح سرمی CCL3 اکثر بیماران بعد از درمان کاهش یافت، در این بیماران پیشرفت بیماری مشاهده نشد و نیمی از بیماران کاهش CCL4 را نشان دادند. محققین در این مطالعه دست یافتند که غلظت بالای CCL4 و CCL3 مرتبط با پیش­آگهی ضعیف در بیماران DLBCL می­باشد(16).  این مطالعه فقط بر روی کموکاین­ها و در بیماری DLBCL صورت گرفته است و گیرنده آن­ها را مورد بررسی قرار نداده است. در این مطالعه مشاهده کردیم که بیان گیرنده CCR5 بعد از شیمی درمانی، در بیماران مبتلا به AML ، همسان با گروه کنترل و دارای اثر مطلوبی می­باشد و یافته­ها همسان با یافته­ها در مطالعه کویچی تاکاهاشی و همکاران است هر چند که تحقیق آن­ها در بیماری متفاوت و بر روی کموکاین­ها بوده است.
    تاکنون تنها مطالعه‌های معدودی به بررسی ارتباط بین کموکاین‌ها و ناهنجاری‌های ایمونولوژیکی در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد پرداخته­اند. طبق بررسی­های انجام شده توسط ما تاکنون این مطالعه‌ها بر روی مغز استخوان و سلول­های بلاست لوسمی این بیماران صورت گرفته است، حال که برخی از لکوسیت‌های غیر لوسمی
نیز
CCR5 را بیان می­کنند و مطالعه‌هایی در این زمینه بر روی لکوسیت­­ها در خون محیطی صورت نگرفته است.
    در نتیجه عدم افزایش بیان این گیرنده سبب می­شود که سلول­های IMC که به عنوان تنظیم­گر منفی ایمنی علیه تومور می­باشند، افزایش پیدا نکنند که یک پیش­آگهی خوب برای بیماران تلقی گردیده و احتمال عود بیماری را کاهش ­دهد.
 
نتیجه‌گیری
    شیمی درمانی اثر نامطلوبی بر بیان گیرنده CCR5 که توسط لکوسیت­های خون محیطی بیان می­شدند نداشته است و هم چنین سبب شده است که این گیرنده در حالت پایه­ خود در مقایسه با گروه کنترل سالم قرار بگیرد. با توجه به این مطالعه می­توان سایر محورهای کموکاین و گیرنده­های آن­ها را مورد بررسی قرار داد که کدام محور کموکاینی نقش به سزایی در عود بیماران لوسمی میلوئید حاد خواهد داشت که شیمی درمانی روی آن محور کموکاینی تاثیری نخواهد داشت تا با مسدود کردن آن محور بتوان به نتایج مطلوبتری در شیمی درمانی دست یافت و از عود بیماری جلوگیری کرد.
    از محدودیت­های این مطالعه نداشتن بودجه و زمان کافی بود. بهتر است این مطالعه در تک تک مراحل شیمی درمانی صورت گیرد و هم چنین دیگر محورهای کموکاینی و گیرنده­های آن­ها نیز بررسی گردد.
 
تشکر و قدردانی
    پژوهش حاضر با کمک مالی از دانشگاه علوم پزشکی کرمان صورت گرفت. ما هم چنین از تمام بیماران و همین طور افراد سالم که در این مطالعه شرکت کرده­اند و هم چنین تمام کارکنان در مرکز درمانی بیمارستان شهید باهنر کرمان تشکر می­کنیم که در این مطالعه همکاری لازم را داشتند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Yazdani Z, Mousavi Z, Ghasemi mehr N, Fatemi A, Farsinezhad A, Hassan Shahi G. Evaluation of alternations in the expression of CCR5 chemokine receptor in acute myeloid leukemia patients with monocytic differentiation after chemotherapy. Sci J Iran Blood Transfus Organ. 2020; 16 (1) :24-31
URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1217-fa.html

یزدانی زینت، موسوی زهرا، قاسمی مهر نرگس، فاطمی احمد، فارسی نژاد علیرضا، حسن شاهی غلام حسین. تغییرات بیان گیرنده کموکاینی CCR5 در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئیدی حاد با تمایز منوسیتی بعد از شیمی درمانی. فصلنامه پژوهشی خون . 1398; 16 (1) :24-31

URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1217-fa.html



جلد 16، شماره 1 - ( بهار 1398 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه پژوهشی خون Scientific Journal of Iran Blood Transfus Organ
The Scientific Journal of Iranian Blood Transfusion Organization - Copyright 2006 by IBTO
Persian site map - English site map - Created in 0.21 seconds with 33 queries by YEKTAWEB 3953