[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: آرشيو مقالات :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: جلد 15، شماره 4 - ( زمستان 1397 ) ::
جلد 15 شماره 4 صفحات 257-264 برگشت به فهرست نسخه ها
هزینه – مطلوبیت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در ایران
دکتر سارا امامقلی پور، دکتر بتول احمدی، دکتر عبدالحلیم رجبی، دکتر آزیتا آذرکیوان، دکتر مجتبی ابراهیمی، دکتر فیروز اسماعیل زاده
استادیار دانشکده علوم پزشکی مراغه ـ گروه بهداشت عمومی
واژه‌های کلیدی: کلمات کلیدی: تحلیل هزینه منفعت، ‌ بتاتالاسمی، ‌ ایران
متن کامل [PDF 318 kb]   (192 دریافت)     |   چکیده (HTML)  (841 مشاهده)
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تالاسمي
انتشار: ۱۳۹۷/۱۰/۱۵
متن کامل:   (102 مشاهده)
هزینه – مطلوبیت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در ایران
 
سارا امامقلی‌پور1، بتول احمدی2،‌ عبدالحلیم رجبی3، آزیتا آذرکیوان4، مجتبی ابراهیمی5، فیروز اسماعیل‌زاده6
 
 
چکیده
سابقه و هدف
تالاسمی ماژور یک بیماری اتوزومال مغلوب، با عوارض زیاد و مرگ و میر بالا است. امروزه امید به زندگی بیماران تالاسمی ماژور با پیشرفت‌های درمانی به طور قابل توجهی افزایش یافته است در نتیجه بیماران تالاسمی نیازمند مراقبت مادام‌العمر هستند، اما مراقبت از بیماران تالاسمی هزینه‌های زیادی را ایجاد می‏کند، لذا آگاهی از هزینه‏ها و اثربخشی درمان جهت کنترل هزینه‌ها و ارائه درمان‌های کارآمد ضروری می‏باشد.
مواد و روش‌ها
در این مطالعه مقطعی، از روش پایین به بالا برای برآورد هزینه‏های درمان بیماران تالاسمی استفاده شد و تمام هزینه‏ها در یک دوره یک ساله(سال 1394) برآورد گردید، تعداد QALYهای ایجاد شده با درمان نیز به کمک پرسشنامه EQ5D در 198 بیمار استخراج و در نهایت با استفاده از مدل مارکوف، هزینه‏ها و اثربخشی برای طول عمر بیماران محاسبه شد.
یافته‌ها
درمان هر بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور به طور متوسط سالیانه 25,269,730±  249,271,200 ریال هزینه ایجاد می‏کند، با اعمال نرخ تنزیل 3 درصد، هزینه طول عمر درمان هر بیمار 4.406.186.382 ریال برآورد شد که به ایجاد 8/11=QALY منجر می‏شود لذا هزینه ایجاد هر QALY، 373.405.658 ریال خواهد بود.
نتیجه گیری
درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور، با وجود هزینه اثربخش بودن، هزینه‏های زیادی را ایجاد می‏کند به طوری که حتی درمان بیماران در دهه چهارم عمرشان به حد آستانه هزینه – اثربخشی نزدیک می‏شود. به نظر می‏رسد افزایش هزینه کرد در حوزه غربالگری بیماران و پیشگیری از به دنیا آمدن بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور می‏تواند مفید باشد.    
کلمات کلیدی: تحلیل هزینه منفعت،‌ بتاتالاسمی،‌ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
تاریخ دریافت: 10/2/97
تاریخ پذیرش: 23/5/97
 

1- دکترای اقتصاد سلامت ـ دانشیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران ـ تهران ـ ایران
2- دکترای مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی ـ دانشیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران ـ تهران ـ ایران
3- دکترای اپیدمیولوژی ـ بخش آمار و اپیدمیولوژی ـ دانشگاه علوم پزشکی گلستان ـ گرگان ـ ایران
4- فوق تخصص خون و انکولوژی کودکان ـ استاد مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمی ظفر ـ تهران ـ ایران
5- پزشک عمومی ـ مرکز تحقیقات انتقال خون ـ مؤسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون و درمانگاه تالاسمی ظفر ـ تهران ـ ایران
6- مؤلف مسئول: دکترای اقتصاد سلامت ـ استادیار دانشکده علوم پزشکی مراغه ـ گروه بهداشت عمومی ـ مراغه ـ ایران ـ کدپستی: 78151-55158
 

مقدمه
    تالاسمی یک بیماری ژنتیکی شایع  به همراه مشکلات سلامتی در کل جهان است(1). ایران یکی از کشورهایی است که در کمربند تالاسمی با شیوع بالاتر نسبت به سایر مناطق واقع شده است(2). بتاتالاسمی با یک جهش در ژن بتاگلوبین بر روی کروموزوم 11 ایجاد می‏گردد و باعث کاهش ساخت یا عدم ساخت زنجیره بتا شده که به کم خونی شدید منجر می‏شود(5-3).
    امروزه پیشرفت‌های ایجاد شده در درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور، این بیماری را به یک بیماری مزمن تبدیل کرده است که نیازمند مراقبت مادام‌العمر می‏باشد(8-6). مراقبت از بیماران تالاسمی هزینه‏های زیادی شامل؛ هزینه انجام آزمایش‌های آزمایشگاهی، انتقال خون، تهیه داروهای آهن‌زدا، درمان عوارض جانبی،‌ ویزیت‏های دوره‏ای و هزینه‏های غیر مستقیم چون هزینه‏های فرصت از دست رفته را ایجاد می‏کند(11-9). علی‌رغم اقدامات درمانی پرهزینه و پرزحمت برای این بیماران، باز هم عوارضی چون تغییر شکل ظاهری، مشکلات غدد درون‌ریز، بیماری‏های مزمن کبدی، اختلال رشد، پوکی استخوان و غیره جنبه‏های مختلف زندگی فرد و خانواده آنان را تحت تاثیر قرار داده و تاثیر نامطلوب بر سلامت جسمانی، روانی و کیفیت زندگی بیمار و خانواده او می‏گذارد(14-12).
    بیماران تالاسمی و خانواده‏ آن‌ها تحت فشارهای متعددی از جمله احساس حقارت، ناامیدی، اضطراب، افسردگی، نگرانی در خصوص مدرسه،‌ اشتغال، مشکلات درمان، مسایل رفاهی، فرهنگی، خانوادگی و مشکلات اقتصادی می‏باشند که همه این عوامل کیفیت زندگی بیماران را مختل می‏کند(17-15)، بنابراین بایستی هم‌زمان هم به هزینه‏های درمان بیماران تالاسمی و هم به طول عمر و کیفیت زندگی بیماران توجه گردد. در اکثر مطالعه‌های گذشته، هزینه ـ مطلوبیت استفاده از یک داروی آهن‌زدای خاص مورد بررسی قرار گرفته و به هزینه مطلوبیت درمان بیماران کمتر توجه شده است، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی هزینه مطلوبیت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور انجام شد.
مواد و روش‌ها
    این مطالعه یک ارزیابی اقتصادی از نوع تحلیل هزینه – مطلوبیت بوده که به تعیین هزینه‏های درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور و مطلوبیت حاصل از درمان بیماران پرداخته است.
 
هزینه‏ها:
    در این مطالعه مقطعی، هزینه‏ها و اثربخشی عدم درمان بیماران، صفر در نظر گرفته شد(در صورت عدم درمان، بیماران در سال‌های اولیه زندگی فوت می‏کنند) و با این فرض هزینه‏ها و اثربخشی درمان با عدم درمان مقایسه گردید. برای برآورد هزینه‏های درمان بیماران تالاسمی از روش پایین به بالا استفاده شد و تمام هزینه‏های مستقیم و غیر مستقیم درمان بیماران در یک دوره یک ساله برآورد گردید(18، 12).‌ تعداد نمونه‌ها بر اساس فرمول آلتمن و متغیرهای مستقل سن(زیر 10 سال، 11 تا 20 سال،‌ 21 تا 30 سال،‌ 31 تا 40 سال و بالای 40 سال)، جنس، الگوی انتقال خون(هیچ، گاه به گاه، بالا)، برداشتن طحال، فاصله از مرکز ارائه دهنده خدمات، درمان آهن‌زدا، نوع خون (شسته شده، شسته نشده)، حداقل 170 نفر برآورد شد(3). قبل از شروع مطالعه، طرح تحقیقاتی در کمیته اخلاق دانشگاه‌های علوم پزشکی تهران، ایران و شهید بهشتی مورد بررسی و تایید قرار گرفت. نمونه‏ها به روش تصادفی ساده با استفاده از جدول اعداد تصادفی از بین پرونده‌های فعال موجود در انجمن حمایت از بیماران تالاسمی انتخاب شدند و 198 بیمار که رضایت داشتند وارد مطالعه شدند. لازم به ذکر است که بعد از مشخص شدن نمونه‏ها برای دقت بیشتر داده‏ها از پرونده‏های موجود در مراکز درمانی استخراج گردید(جزئیات برآورد هزینه‏ها در مطالعه اسماعیل‌زاده آورده شده است)(11).
 
مطلوبیت:
    در این مطالعه برای برآورد مطلوبیت حاصل از درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور، از پرسشنامه EQ-5D (European Quality of Life-5 Dimensions) استفاده شد.‌ این پرسشنامه دارای پنج بعد؛ تحرک، مراقبت شخصی، فعالیت عادی، درد/ ناراحتی و اضطراب/افسردگی می‏باشد و هر بعد دارای سه سطح بوده که منعکس‌کننده عدم مشکل در آن زمینه، تا حدودی دارای مشکل و مشکل شدید در آن زمینه است. اگر فردی در بعدی دارای مشکل نباشد، در سطح 1، اگر تا حدودی مشکل داشته باشد در سطح 2 و اگر در بعدی مشکل شدید داشته باشد در سطح 3 قرار دارد. هر وضعیت سلامت که به وسیله این ابزار توصیف می‏شود شامل یک عدد 5 رقمی از 11111 برای سلامت کامل تا 33333 برای بدترین وضعیت سلامت ممکن است. نهایتاً پرسشنامه EQ-5D  243 وضعیت سلامت متمایز را مشخص می‏کند. این پرسشنامه توسط گودرزی و همکارانش با توجه به ترجیحات ایران وزن‌دهی شده است لذا با استفاده از پرسشنامه EQ-5D و وزن‌های برآوردی در مطالعه گودرزی، QALY‏های (Quality-Adjusted Life Year) حاصل از درمان بیماران برآورد گردید(19). در این مطالعه با توجه به این که در صورت عدم دریافت مراقبت‏های درمانی، بیماران سال‌های اولیه زندگی را با مطلوبیت بسیار پایینی سپری کرده و در همان سال‌های اولیه زندگی فوت می‏کردند،  مطلوبیت بدون درمان بیماران را صفر در نظر گرفته و تمام QALY‏های برآوردی را به درمان نسبت دادیم(18، 12).
 
هزینه- مطلوبیت:
    برای برآورد هزینه- مطلوبیت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور از مدل مارکوف استفاده شد(شکل 1). برای این منظور هزینه‏ها و QALYهای حاصل از درمان بیماران به صورت سالانه وارد مدل شدند، در مرحله بعد برای برآورد هزینه‏ها و QALYهای درمان بیماران در طول عمرشان تمام بیماران وارد مدل شده و در پایان سال اول با توجه به احتمال مرگ بیماران، تعداد بیمارانی که در پایان سال زنده بودند، مشخص و بر اساس آن تعداد QALYها و هزینه‏های سال اول برآورد گردید(جدول 1). به همین ترتیب برای سال‌های بعد نیز تا زمانی که تمام بیمـاران فـوت کـرده و از مـدل خـارج شوند، هزینه‏ها و
QALYهـا بـرآورد و بـا نـرخ تنزیـل 3% به هزینه‏هـــا و
QALYهای سال اول اضافه شد.
 
جدول 1: احتمال مرگ سالانه بیماران تالاسمی در گروه‌های سنی مختلف(20)
 
گروه‌های سنی احتمال مرگ سالانه
1-0 01/0
5-2 003/0
10-6 002/0
15-11 01/0
20-16 025/0
30-21 015/0
30> 345/0
 







یافته‌ها
    در این مطالعه مردان و زنان شرکت‌کننده در مطالعه به ترتیب 7/9 ± 3/23 سال و 9/9 ± 8/25 سال سن داشتند و 5/51% از شرکت‌کنندگان مرد بودند. بیماران در طول سال به طور متوسط 19/30 کیسه خون، 2/725 ویال دفروکسامین،‌ 9/404 عدد دفرازیروکس و 8/717 عدد دفریپرون دریافت کرده بودند.
    درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور به طور متوسط سالانه 249,271,200 ریال هزینه ایجاد می‏کند که بیشترین بخش از هزینه‌ها مربوط به داروهای مصرفی بیماران می‏باشد،‌ به طوری که بیش از 60 درصد هزینه‏ها را شامل می‏شود. بعد از داروهای مصرفی، تزریق و انتقال خون بیشترین بخش از هزینه‏ها را به خود اختصاص داده است، در مقابل طحال‌برداری فقط با 5/0 درصد از هزینه‏‏ها کمترین سهم از هزینه‏های درمان بیماران را شامل می‏شود(جدول 2).
    درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در گروه سنی 21 تا 30 سال نسبت به سایر گروه‏های سنی هزینه بیشتری را ایجاد می‏کند،‌ در مقابل QALY های ایجاد شده از درمان، در گروه سنی 11 تا 20 سال بیشتر از سایر گروه‏های سنی می‏باشد، هم چنین درمان بیماران در گروه سنی 11 تا 20 سال و گروه سنی 31 تا 40 سال به ترتیب کمتریـن و بیشتریـن هزینـه بـه ازای هر QALY را ایجاد

 
 
شکل 1: مدل مارکوف )برای سادگی، مدل به صورت گروه‌های سنی 10 ساله ترسیم شده است(
 
جدول 2: متوسط هزینه سالیانه درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور به تفکیک منابع هزینه
 
منابع هزینه متوسط هزینه سالیانه به ریال (درصد)
خون *4.232.230 ± 33.488.500 (43/13)
ویزیت پزشکی 216.180 ± 5.478.600 (2/2)
خدمات پرستاری 1.245.230 ± 9.097.030 (65/3)
خدمات آزمایشگاهی 292.230 ± 4.091.700 (64/1)
خدمات تشخیصی 1.660.180 ± 6.470.100 (6/2)
دارو 15.646.810 ± 150.560.700 (4/60)
پمپ دسفرال و سایر اقلام مصرفی در خانه 222.720 ± 4.642.900 (86/1)
بستری در بیمارستان 1.763.540 ± 3.097.244 (24/1)
طحال‌برداری 1.341.939 (54/0)
رفتن به مراکز ارائه‌کننده خدمات 397.250 ± 6.149.600 (47/2)
ایاب و ذهاب 985.190 ± 2.090.800 (84/0)
هزینه فرصت از دست رفته در بیماران 587.729 ± 10.669.615 (28/4)
هزینه فرصت از دست رفته در خانواده بیماران 3.079.960 ± 6.512.000 (61/2)
اجاره ساختمان و سایر هزینه‌های مربوط به ساختمان 694.080 ± 5.580.430 (24/2)
کل 25.269.730 ± 249.271.200 (100)
 
* - انحراف معیار هزینه‌ها در گروه‌های سنی 10 ساله برآورد شده است(10-0، 20-11، 30-21، 40-31 و بزرگتر از 40)
جدول 3: متوسط هزینه و QALY های ایجاد شده با درمان یک بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور به تفکیک گروه‌های سنی
 
گروه‌های سنی متوسط هزینه سالیانه(ریال) متوسط QALY های سالیانه هزینه ایجاد هر QALY
10-0 187.685.800 56/0 335.153.000
20-11 239.880.600 72/0 333.167.500
30-21 269.016.900 68/0 395.613.100
40-31 264.323.100 58/0 455.730.000
40 > 223.100.400 61/0 365.738.000
 







جدول 4: متوسط هزینه و QALY هایی که با درمان هر بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور در طول عمرش ایجاد می‌شود
 
نرخ تنزیل متوسط هزینه طول عمر بیماران متوسط QALY های طول عمر بیماران هزینه ایجاد هر QALY
0% 7.175.598.770 8/17 403.123.505
3% 4.406.186.382 8/11 373.405.658
5% 3.217.698.000 4/9 342.308.000
6% 2.888.165.000 5/8 339.784.000
 
 

کرده‏اند، بنابراین درمان بیماران در گروه سنی 11 تا 20 سال نسبت به سایر گروه‌های سنی، هزینه - اثربخش‏تر است(جدول 3).
    با در نظر گرفتن نرخ تنزیل 3%، درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در طول عمرشان 4.406.186.770 ریال هزینه ایجاد می‏کند و در نتیجه آن 8/11 = QALY ایجاد می‏شود، بنابراین هزینه ایجاد هر QALY  برابر 373.405.658 ریال خواهد بود(جدول 4). نتایج تحلیل حساسیت نشان می‏دهد که با افزایش نرخ تنزیل، هزینه ایجاد شده به ازای هر QALY کاهش یافته و اثربخشی برنامه افزایش پیدا می‏کند.
 
بحث
    در مطالعه حاضر هزینه درمان طول عمر هر بیمار مبتلا به تالاسمی ماژور بدون اعمال نرخ تنزیل و با نرخ تنزیل 3% به ترتیب، 7.175.598.382 و 4.406.186.770 ریال به دست آمد، هم‌چنین درمان هر بیمار در طول عمرش بدون اعمال نرخ تنزیل و با نرخ تنزیل 3% به ترتیب 8/17 و 8/11 QALY ایجاد کرده بود، لذا هزینه به ازای هر QALY به ترتیب 403.123.505 و 373.405.658 دلار خواهد بود. با در نظر گرفتن سه برابر GDP سرانه (489,029,000 ریال) به عنوان حد آستانه اثربخشی برای هر QALY، می‏توان بیان کرد که درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور، هزینه ـ اثربخش است(21).
    در مطالعه حاضر هزینه سالیانه درمان بیماران 8/8321 دلار برآورد شد که مشابه مطالعه هو(با هزینه درمان سالیانه 4/7464 دلار) می‏باشد(22). در مطالعه‌های دیگری که توسط ستاری و ریوپایبون انجام شده بود، هزینه سالیانه درمان بیماران را به ترتیب 7/2252 و 950  دلار برآورد کرده بودند(24، 23). به نظر می‏رسد دلیل پایین بودن هزینه‏ها در مطالعه‌های یاد شده، دریافت کم خدمات به ویژه داروهای آهن‌زدا باشد. در مطالعه کشتکاران درمان بیماران با دفرازیروکس و دفروکسامین به ترتیب 28/12 و 76/7 QALY به ازای هر بیمار در طول عمرش ایجاد کرده بود، با توجه به این که بیماران در مطالعه حاضر از دفروکسامین،‌ دفرازیروکس و دفریپرون برای آهن‌زدایی استفاده کرده بودند، می‏توان گفت که نتایج مطالعه بیان شده با نتایج مطالعه حاضر هم‌خوانی دارد. نکته‏ای که باید به آن توجه کرد این است که با وجود هزینه اثربخش بودن دفرازیروکس نسبت به دفروکسامین، بیماران بررسی شده در مطالعه حاضر بیشتر از دفروکسامین استفاده کرده بودند که به نظر می‏رسد بایستی با دفرازیروکس جایگزین شود(26، 25). لازم به ذکر است که مطالعه‌های دیگری نیز در رابطه با هزینه- مطلوبیت داروهای مختلف آهن‌زدا انجام شده بود ولی به دلیل این که در مطالعه‌های یاد شده یک داروی خاص مورد بررسی قرار گرفته بود، نمی‏توان آن را با هزینه‏ها و مطلوبیت حاصل از درمان بیمارانی که از داروها و خدمات مختلفی استفاده کرده‌اند، مقایسه کرد.
    در مطالعه حاضر هزینه‏ها و QALYهای ایجاد شده با درمان در گروه سنی صفر تا 10 سال پایین‌تر از سایر گروهای سنی برآورد شد، با توجه به این که در این گروه سنی بیماران برای تکمیل پرسشنامه مربوط به برآورد QALY از والدینشان کمک می‏گیرند، به نظر می‏رسد والدین، کیفیت زندگی بیماران را به سمت پایین سوق داده و QALY های برآورد شده کمی کمتر از مقدار واقعی برآورد شده است. لذا می‏توان گفت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در این گروه سنی نسبت به سایر گروه‏های سنی بیشترین اثربخشی را نسبت به هزینه‏ها ایجاد کرده است. در گروه‏های سنی بعدی با افزایش سن، QALYهای ایجاد شده با درمان کاهش و هزینه‏ها افزایش پیدا می‏کند در نتیجه هزینه به ازای هر QALY افزایش می‌یابد و در گروه سنی 31 تا 40 سال به بالاترین سطح
خود رسیده و به حد آستانه هزینه- اثربخشی نزدیک می‏شود. در گروه سنی بالای 40 سال هزینه به ازای هر
QALY ایجاد شده مجدداً کاهش می‏یابد که دلیل آن می‏تواند مرگ بیماران بدحالی باشد که درمانشان هزینه‏های زیاد و QALY های کمی ایجاد می‏کرد.
 
نتیجه‌گیری
    با افزایش سن هزینه‏های درمان بیماران افزایش یافته و کیفیت زندگی آنان کاهش می‏یابد، لذا لازم است با افزایش سن، بیماران بیشتر از نظر مالی و روانی تحت حمایت قرار گیرند و تدابیر ویژه‏ای در حوزه اشتغال، تحصیلات و ازدواج بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور اتخاذ گردد. هم چنین با وجود هزینه‏ - اثربخش بودن درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور، درمان این بیماران هزینه‏های زیادی را به بیمار، خانواده بیمار و جامعه تحمیل می‏کند، به طوری که حتی درمان بیماران در دهه چهارم عمرشان به حد آستانه هزینه – اثربخشی نزدیک می‏شود، به نظر می‏رسد افزایش هزینه کرد در حوزه غربالگری بیماران و پیشگیری از به دنیا آمدن بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور می‏تواند مفید باشد.
 
تشکر و قدردانی
    این پژوهش با حمایت مالی معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است و از تمامی پرسنل درمانگاهای تالاسمی شهرستان تهران به ویژه درمانگاه تالاسمی ظفر که ما را در این تحقیق یاری فرمودند، تشکر و قدردانی می‏شود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Emamgholipour S, Ahmadi B, Rajabi A, Azarkeivan A, Ebrahimi M, Esmaeilzadeh F. Cost-utility of treatment of the patients with Thalassemia Major in Iran. Sci J Iran Blood Transfus Organ. 2018; 15 (4) :257-264
URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1193-fa.html

امامقلی پور سارا، احمدی بتول، رجبی عبدالحلیم، آذرکیوان آزیتا، ابراهیمی مجتبی، اسماعیل زاده فیروز. هزینه – مطلوبیت درمان بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور در ایران. فصلنامه پژوهشی خون . 1397; 15 (4) :257-264

URL: http://bloodjournal.ir/article-1-1193-fa.html



جلد 15، شماره 4 - ( زمستان 1397 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه پژوهشی خون Scientific Journal of Iran Blood Transfus Organ
The Scientific Journal of Iranian Blood Transfusion Organization - Copyright 2006 by IBTO
Persian site map - English site map - Created in 0.2 seconds with 33 queries by YEKTAWEB 3953